Miting opozicije pred Ruskim carem.V.Seselj. 9.1991. foto:Petar Kujundzic

“…ne isključuje se i mogućnost da Šešelj, koga još uvek bezrezervno podržavaju militaristi i krajnje desni ekstremisti, shvatajući da gubi poziciju i snagu koju je donedavno imao, isprovocira oružani sukob sa organima vlasti u Srbiji, što bi, u krajnjem slučaju, moglo dovesti i do građanskog rata.”

(Iz analitičkog materijala Resora državne bezbednosti MUP Srbije, 7. april 1995)

 

 

Nekoliko uvodnih komentara i objašnjenja…

Različiti stavovi o načinu za okončanje ratnih sukoba u Bosni i Hercegovini, krajem 1993. i početkom 1994. godine, dovode do zaoštravanja između tadašnjih vlasti u Srbiji i Srpske radikalne stranke.

Ove razlike vremenom prerastaju u politički sukob koji eskalira sredinom godine, a krajem 1994. i početkom 1995. godine Vojislav Šešelj se nalazi u zatvoru, na izdržavanju zatvorske kazne.

U toku 1993. i 1994. godine Resor državne bezbednosti MUP-a Srbije je prikupio i obradio veći broj operativnih podataka sa celog prostora Srbije, koji su ukazivali na organizovanu delatnost SRS u cilju formiranja, obučavanja i opremanja paravojnih formacija, kako na području same Srbije, tako i na prostorima Bosne i Hercegovine i Hrvatske pod kontrolom srpskih snaga. Krajem 1994. postaje očigledna namera da se ove formacije iskoriste u cilju nasilnog preuzimanja vlasti u Srbiji.

Sam Vojislav Šešelj je, užem krugu svojih saradnika, jednom prilikom rekao da je ovim “sistemom” obuhvaćeno oko 80.000 ljudi, a da u roku od 6 do 8 sati mogu okupiti i vojno organizovati oko 30.000. Broj naoružanih pristalica Vojislava Šešelja na prostorima zapadno od Drine nikada nije tačno utvrđen; procene su se kretale između 5.000 i 12.000.

***

Dokument koji ovde objavljujemo predstavlja analitički izveštaj, pod naslovom “Aktivnost ekstremista iz Srpske radikalne stranke sa posebnim osvrtom na paravojno organizovanje i naoružavanje”, i njega je V odeljenje Centra RDB za grad Beograd poslalo 7. aprila 1995. godine V upravi RSDB Srbije.

U ovom izveštaju može se videti geneza pokušaja paravojnega je og organizovanja i naoružavanja Srpske radikalne stranke, osnovna matrica kojom su te aktivnosti funkcionisale i njihovi ključni operativni i taktički ciljevi, kao i glavni organizatori, odnosno nosioci ekstremističkog ponašanja. U tom smislu, radi se o kvalitetnom obaveštajnom dokumentu, koji danas predstavlja značajnu istorijsku građu za izučavanje ovog perioda naše istorije.

Dokument je potom snimljen na mikrofilm, a 2008. godine tadašnja vlada Republike Srbije dostavila ga je Tužilaštvu Međunarodnog krivičnog tribunala u Hagu, kao i Stručnom timu za pripremu odbrane dr Vojislava Šešelja pred Tribunalom. Srpska radikalna stranka je 2010. godine, u knjizi “Policijski dosije”, između ostalih materijala, objavila i ovaj izveštaj.

***

Na kraju ovih uvodnih napomena, nekoliko rečenica i o jednom zanimljivom čoveku – onom koji je ovaj izveštaj sastavio i potpisao – Vladimiru Nikoliću i njegovoj kasnijoj sudbini.

Vladimir Nikolić rođen je 1957. godine. Vladimirova majka, Olga Nikolić, bila je član Izvršnog veća (tadašnje vlade) Socijalističke Republike Srbije za vreme premijera Dušana Čkrebića (1974-1978) a potom i potpredsednik Veća opština Skupštine SR Srbije (1978-1982).

Posle diplomiranja na Pravnom fakultetu u Beogradu, krajem sedamdesetih godina prošlog veka, Vladimir Nikolić je proveo dvadeset godina na raznim poslovima u službama bezbednosti. Posle smenjivanja Jovice Stanišića, oktobra 1998. godine, tada na mestu načelnika analitike SDB, napustio je službu i ubrzo se zaposlio u Direkciji za građevinsko zemljište grada Beograda, kao direktor marketinga. Ova institucija je tada bila pod kontrolom SPO Vuka Draškovića.

Vladimir Nikolić je lišen slobode 1. oktobra 1999. godine i odveden u podrum tadašnje SDB Srbije u kojem je proveo četiri dana suprotno pravilima Zakona o krivičnom postupku. Tek 5. oktobra je predat tužiocu. Optužen je za odavanje državne tajne i nedozvoljeno držanje oružja, i osuđen na 22 meseca zatvora. Vrhovni sud Srbije mu je kaznu smanjio na 13 meseci, 8. septembra 2000. godine. Sa izdržavanja kazne u zatvoru Zabela kod Požarevca pušten je 27. novembra 2000. godine.

Nakon političkih promena u Srbiji zaposlio se u Ministarstvu inostranih poslova SRJ, gde je jedno vreme rukovodio Službom za istraživanje  i dokumentaciju (SID), a potom bio generalni konzul u Trstu i direktor Konzularnog odeljenja MSP.

Oktobra 2009.godine bio je jedan od osnivača Socijaldemokratske partije Srbije Rasima Ljajića.

Od četvorice bivših kolega Vladimira Nikolića, koji su tek 2006. godine optuženi za nezakonito lišenje slobode i iznuđivanje iskaza 1999. godine, dvojica (Milan Radonjić i Stevan Basta) su osuđena (na pet i šest meseci zatvora), a dvojica (Veselin Lečić i Goran Živaljević) su oslobođena, presudom Drugog opštinskog suda u Beogradu, početkom septembra 2009. godine. Kazne nisu izvršene zbog zastarelosti. Od 96 sati tonskog i video snimka boravka Vladimira Nikolića u “restriktivnom prostoru” sačuvano je samo 25 minuta koji su i predati sudu. Ostatak je, kako se moglo da čuti tokom ovog suđenja, “uništen neutvrđenog dana”

***

MUP Srbije

RSDB V uprava

Centar za mikrofilm

7. 4. 1995.

Dokument, evidencioni broj: 95 94187 Fond PD1

Početna pozicija: 736E07

Krajnja pozicija: 737B05

Delovodni broj dokumenta: 22210

Broj snimaka: 23

 

Republika Srbija

Ministarstvo unutrašnjih poslova

Resor državne bezbednosti

Beograd, Br. 9033

7. 4. 1995. godine

 

Ministarstvu unutrašnjih poslova Republike Srbije

 – Resoru državne bezbednosti – V upravi –

Beograd

 

U prilogu akta dostavljamo analitički materijal: “Aktivnost ekstremista iz Srpske radikalne stranke sa posebnim osvrtom na paravojno organizovanje i naoružavanje”.

Načelnik odeljenja,

Vladimir Nikolić

 

 

Centar resora državne bezbednosti, Beograd

V odeljenje, 30. 3. 1995. godine

 

Aktivnost ekstremista iz Srpske radikalne stranke sa posebnim osvrtom na paravojno organizovanje i naoružavanje.

Dostaviti:

1 x N CRDB

1 x V upravi RDB MUP RS

1 x III upravi RDB MUP RS

1 x III odeljenje CRDB Bgd.

1 x V odeljenje CRDB Bgd.

 

Planom rada analitičkih poslova i zadataka u toku 1995. godine, po problematici unutrašnjeg ekstremizma i terorizma koji nam je V uprava RDB MUP RS dostavila dopisom br. 14533, od 8. 3. 1995. godine, pored ostalih, predviđena je izrada i teme “Aktivnost ekstremista iz SRS sa posebnim osvrtom na paravojno organizovanje i naoružavanje”.

S obzirom da je izvršilac ovog posla V Uprava RDB MUP RS, kojoj priloge za navedenu temu treba da dostave svi CRDB, ovaj analitički materijal je prilog CRDB Beograd koji obuhvata sva raspoloživa saznanja do kojih je Centar došao operativnim radom i primenom raspoloživih mera i radnji RDB, a odnose se na datu temu.

 

Osnovni oblici i ciljevi delovanja ekstremista Srp ske radikalne stranke na području CRDB Beograd

Nakon kulminacije sukoba u tek osnovanom Srpskom pokretu obnove, Vojislav Šešelj (1) je, 18. 6. 1990. godine, u Beogradu, od pristalica otcepljenog krila ove stranke, formirao Srpski četnički pokret (SČP). U “Odluci o promeni stranačkog naziva” ističe se da je SČP jedini pravni naslednik Srpskog slobodarskog pokreta i politički sledbenik srpskih hajduka, uskoka, komita i četnika, kao i da nastavlja tradiciju predratnog Srpskog kulturnog kluba i ratnog Srpskog ravnogorskog pokreta. Zbog ekstremnog delovanja pripadnika SČP-a sa nacional-šovinističkih pozicija koji su, pored ostalog, zagovarali militarizam i terorizam, ovaj pokret nije mogao biti registrovan tako da od početka deluje ilegalno, kao i sada, u okviru Srpske radikalne stranke (SRS). Apsolutizam i samovolja Šešelja u odlučivanju i rukovođenju ubrzo su uzrokovali nezadovoljstvo pojedinih pripadnika SČP-a, koji su, krajem avgusta 1990. godine, na jednom sastanku SČP-a glasali da se Šešelj isključi iz Pokreta i to su putem saopštenja objavili u “Večernjim novostima”. Šešelj i njegovi istomišljenici su potpisnicima saopštenja javno pretili likvidacijom, a Vojin Vuletić (2), sekretar Srpskog četničkog pokreta, je Nebojšu Đorđevića (3) upoznao sa njihovim imenima i adresama i naredio da ih “zastraši”. Dana 1. 9. 1990. godine, grupa od trinaest najekstremnijih članova SČP-a, predvođena Nebojšom Đorđevićem i Srđanom Glamočaninom, naoružana pištoljima, automatskom puškom, kratežom i bezbol palicama, u kafiću “Indeks 10” u N. Beogradu, pretukla je Mrkajić Vlatka (4), bivšeg Šešeljevog telohranitelja i Ašćerić Nedeljka (5) (obojica su potpisnici pomenutog saopštenja).

Ovaj događaj je pokazao da ekstremisti SČP-a ilegalno poseduju oružje i da su spremni da ga upotrebe, u početku za obračun sa svojim neistomišljenicima, a kasnije i šire. Tada se posebno isticao Vučinić Siniša (6). O međusobnim odnosima unutar SČP-a i surovosti pojedinih članova prema neistomišljenicima govori i podatak da je, 29. 9. 1990. godine, Tošić Milan (7) iz Zemuna pretučen od članova SČP-a zbog istupanja iz pomenute organizacije, a 30. 10. iste godine, Miljković Predrag, takođe iz Zemuna, vatrenim oružjem ranio je u Knez Mihajlovoj ulici Mladenović Miliju. Inače, Miljković je u svom stanu redovno okupljao mlađe ekstremne članove SČP-a, koji su kasnije maltretirali i noževima pretili građanima koji su se izjašnjavali za Socijalističku partiju Srbije.

Marković Dragan iz Knjaževca, na studijama u Beogradu, polovinom oktobra 1990. godine, pričao je saradniku RDB-a da je od Šešeljevih najbližih saradnika dobio zadatak da sačini spisak dotadašnjih partijskih rukovodilaca, starešina SUP-a i predstavnika vlasti u Knjaževcu koji su “predviđeni za likvidaciju kada za to dođe pravo vreme”, kao i da se takvi spiskovi prave i u drugim sredinama. Naglasio je da je SČP ilegalna organizacija koja namerava da u Srbiji silom uzme vlast i da se zbog toga formiraju i spremaju četničke “trojke”. Do prvih saznanja o najavi formiranja paravojnih formacija u Srbiji u okviru SČP-a došlo se 18. 2. 1991. godine, kada je Todorović Staša, predsednik mesne uprave SČP-a u Leskovcu zahtevao zvanični prijem kod Prokopović Jovana, načelnika Štaba TO Leskovac. Predstavivši se kao ovlašćeni predstavnik SČP-a, Todorović je Prokopoviću saopštio da SČP namerava da formira male četničke grupe za intervenciju ukoliko dođe do unutrašnjih nemira u zemlji. Po njemu, Šešelj je naredio da se u slučaju mobilizacije JNA vojni obveznici ne javljaju u jedinice gde imaju ratni raspored, već u četničke jedinice koje oni formiraju, a za koje je bio navodno sačinjen šifarski sistem obaveštavanja i pozivanja članova SČP-a u kriznim situacijama. Za organizaciju i delovanje SČP-a za južni deo Srbije, po Todoroviću, bio je zadužen Vakić Branislav iz Niša. S obzirom da SČP nije mogao biti registrovan, a Vojislav Šešelj i njegovi istomišljenici imali su potrebu za javnim političkim delovanjem, 23. 2. 1991. godine, došlo je do ujedinjenja ovog pokreta sa delovima Radikalne stranke iz više gradova Srbije u Srpsku radikalnu stranku (SRS). SČP je i dalje egzistirao, ali kao kolektivni član SRS.

Međusobna povezanost na teritoriji SRJ i sprega sa ekstremistima iz Republike Srpske i Republike Srpske Krajine

Početak ratnih sukoba u Hrvatskoj, posebno u Borovu Selu, 2. maja 1991. godine, uticao je na ekstremiste iz SRS da intenziviraju svoju aktivnost i preduzmu konkretne akcije naformiranju ili omasovljavanju paravojnih grupa koje su upućivali kao dobrovoljce u ratom zahvaćena područja prvo Hrvatske, a potom i Bosne. Zajedničko ovim grupama je činjenica da su osnivane mimo pozitivnih pravnih normi Republike Srbije, kao i to da su njihovi rukovodioci i samozvani komandanti odbijali predviđenu mogućnost delovanja kroz formu dobrovoljaca u okviru teritorijalne odbrane.

Marta meseca 1991. godine, rukovodstvo SRS naredilo je opštu mobilizaciju svog članstva i započelo sa upisivanjem dobrovoljaca za odlazak na ratište u Hrvatsku. Na teritoriji Slavonije, u Borovu Selu, u organizaciji SČP-a uspostavljen je četnički dobrovoljački odred sa komandantom Miladinom Todosijevićem iz Čačka, čiji zamenik je bio Baret Oliver Denis (8) . Oni su, zajedno sa Drecun Vukanom (9) bili u stalnom kontaktu sa Vuletić Vojinom, sekretarom SČP-a, koji je preko poverenika mesnih odbora SČP-a širom Srbije organizovao redovne nedeljne smene ljudstva na ratištu u Slavoniji. U tom smislu posebno su bili aktivni Branislav Vakić iz mesnog odbora SČP Niša, Dević Nebojša, predsednik MO SČP Novog Sada, Rosvita Topolac (10) i Zoran Dražilović (11) iz Beograda. U to vreme, najzapaženiju ulogu imali su Petković Ljubiško (12), komandant Kriznog štaba SČP, i Stefanović Aleksandar iz Valjeva, potpredsednik SČP-a.

Rosvita Topolac je ispred SČP-a, 7. 5. 1991. godine, prisustvovala sastanku u prostorijama Udruženja Srba iz Hrvatske u Beogradu, na kome su penzionisani general JNA Dušan Pekić i dr Dragoljub Bulat predložili stvaranje Srpske vojske. Pomenuta ideja naišla je na podršku rukovodstva SČP-a i Srpske narodne obnove. Odmah se pristupilo i prvim konkretnim koracima na planu njene realizacije. Formiran je Glavni štab dobrovoljačkih odreda na čelu sa generalom Pekićem. Po utvrđenom dogovoru, predstavnici SČP i SNO bili su zaduženi za upis dobrovoljaca i njihovo okupljanje po potrebi. Ispred SČP-a, za kontakte sa članovima Glavnog štaba bili su zaduženi Petković Ljubiško i Rankić Zoran (13), Petkovićev zamenik u Kriznom štabu SČP, mada je i Vojislav Šešelj više puta kontaktirao sa generalom Pekićem.

Nastavljene su aktivnosti oko obezbeđenja naoružanja i uniformi za dobrovoljce, regulisanja njihovog statusa u preduzećima i vojnim odsecima, pronalaženju pogodnih mesta i objekata za obuku i slično. U neposrednom prebacivanju dobrovoljaca u Slavoniju i Krajinu učestvovali su Petković Ljubiško i Rankić Zoran iz SČP-a, kao i dr Dragoljub Bulat i Ciganović Zoran. U početku je bilo dosta problema i nesuglasica između Štaba u Beogradu i Jove Ostojića i Ilije Kojića, zaduženih za prihvat dobrovoljaca u Slavoniji, kao i kapetana Dragana iz Krajine. Krajem jula 1991. godine, pristupilo se reorganizaciji celokupne akcije slanja dobrovoljaca. Odlučeno je da se oni prvo šalju na poligon u Prigrevici, gde su dobijali oružje i celokupnu opremu, prolazili kraću obuku, a potom upućivani u sela Slavonije. Pored ovakvog načina naoružavanja dobrovoljaca, bilo je pokušaja da SČP sam organizuje nabavku oružja. Tako je Rosvita Topolac, posredstvom Mihajla Čalića (rođen 13. 11. 1927. godine u Zagrebu, sa stanom u Beogradu, Vojvode Dobrnjca br. 30, član Udruženja Srba iz Hrvatske) došla u kontakt sa Sarić Zoranom (rođen 24. 1. 1959. godine u Beogradu, gde je nastanjen Ul. 27. marta broj 7) koji se ponudio da nabavi oružje. Ostvaren je načelan dogovor oko vrste oružja, isporuke i cene, ali, prema našim saznanjima, postignuti dogovor nije realizovan. Takođe, i Krklješ Jovan (14), jedan od članova beogradskog “podzemlja”, nudio se da nabavi oružje.

Decembra 1994. godine, na traženje vojvode Mande, komandanta dobrovoljačkog odreda SRS na Majevici, Pavlović Petar (15) je iz Čikaga doneo tri radio-stanice sa po 40 kanala, 2 radio telefona predviđena za rad u sistemu mobilne telefonije, radio aparat koji se može koristiti kao radio prijemnik sa frekventnih područja koje koriste vojska i policija i drugu sitniju opremu, a koju je poslao Žarko Solaković, funkcioner SRS u Čikagu. Prilikom pretresa Pavlovića pronađena je pomenuta oprema, kao i 90 metaka kalibra 7,62 milimetara, dvogled, dva spreja za samoodbranu i drugo. Oprema je oduzeta, a protiv Pavlovića je podneta krivična prijava.

Prema najnovijim saznanjima, preprodajom sredstava radio veze, oružja i opreme bavi se i Galić Milan (16) iz Beograda.

Povratkom sa ratišta u Republici Srpskoj i Republici Srpskoj Krajini, veliki broj dobrovoljaca sa sobom je doneo oružje, municiju i eksplozivna sredstva, neki kao trofeje, ali, kako nas je informisalo više izvora, veliki broj i radi stvaranja “stranačkih vojski”, jer se naoružani i obučeni pripadnici stranke mogu koristiti za suprotstavljanje organima reda u nekim protestnim okupljanjima i nemirima širih razmera. Tako je Ilić Milutin (17), dobrovoljac SRS, sa ratišta Slavonije i Baranje, tokom 1992. i 1993. godine, doneo veću količinu oružja i eksplozivnih sredstava. Međutim, iako se protiv njega vodi sudski postupak zbog toga, prema našim najnovijim saznanjima, Ilić je nakon toga dva puta išao u Bosnu sa namerom da tamo prikupi naoružanje i formira jedinice koje bi u datom trenutku bile na raspolaganju Šešelju.

Još na samom ratištu, stranački neopredeljeni borci bili su na meti ekstremista iz SČP-a i SPO-a, koji su pokušali da ih pridobiju za svoje stranke. Posebnu agresivnost u tom smislu ispoljavali su pripadnici SČP-a, koji su pojedincima predlagali da za njih vrše “akcije” podmetanja bombi po javnim objektima u Beogradu radi izazivanja psihoze straha i nesigurnosti kod građana.

 

 Aktuelno stanje paravojnog organizovanja i ilegalnog naoružavanja pripadnika SRS

U nastojanju ekstremista iz SRS da svoju stranku “reformišu” od ultradesne u stranku umerene desnice nacionalno-demokratske orijentacije, Vojislav Šešelj je, u jesen 1993. godine, formirao Politički savet SRS, čiji je predsednik Tomislav Nikolić (18), koji poprima sve značajniju ulogu u upravljanju i kreiranju politike SRS. Na predlog dr Radosava Šuljagića (19), Šešelj je raspustio SČP kao legalnog kolektivnog člana SRS i zadužio Šuljagića da izradi plan, organizacioni razvoj i mobilizacijski sistem delovanja četničkih formacija u ilegali, u čemu je pomagao i prof. dr Slavko Milosavljević (20), obojica članovi Političkog saveta SRS. Po ovom planu, paravojno organizovanje SRS opet se zasniva na SČP-u, koji je formalno raspušten aprila 1994. godine, a praktično preveden u ilegalni. Osnovna zamisao ovog organizovanja je ilegalno formiranje vojnih jedinica u Srbiji, Crnoj Gori i eventualno u RSK i RS ukoliko bi one tamo bile zabranjene pošto se još uvek nalaze u sastavu njihovih regularnih vojski. Plan predviđa da SČP bude organizovan na teritorijalnom principu u mesne, opštinske, okružne, oblasne i Centralni odbor. Svaki odbor je u obavezi da organizuje, razvija, popunjava, oprema i uvežbava odgovarajuće vojne jedinice zavisno od mogućnosti popune ljudstvom, naoružanjem i drugom opremom: mesni odbori – odeljenja ili vodovi; opštinski odbori – čete, bataljoni ili odredi; regionalni odbori – brigade; oblasni odbori – divizije ili korpusi; Centralni odbor – Glavni štab. Zamišljeno je da se u svim većim gradovima formiraju mobilni četnički odredi ili grupe različite jačine, sa naoružanjem, koji se mogu brzo okupiti i dovesti u punu borbenu gotovost i pokretljivost kao udarna snaga. Svaki odbor treba da ima formirana jezgra za razvoj odgovarajućih vojnih jedinica na čelu sa komandantom i njihovim štabom. Ova komandna jezgra su u obavezi da pronalaze i pridobijaju ljude za popunu svoje jedinice, saopšte borcima sistem pozivanja (obaveštavanje metodom konspirativnih trojki – svaki član trojke ima zadatak da pronađe, ubedi, drži na vezi i na dati znak povede svoje ljude na određeno mobilizacijsko mesto za razvoj jedinice) i da za svoj sastav pridobiju što više pripadnika profesionalnog dela vojske i milicije, odnosno najmanje jednog oficira iz najbližeg garnizona Vojske Jugoslavije u svojstvu komandira – komandanta jedinice, koji bi bili u obavezi da se odazovu pozivu sa dostupnim naoružanjem i municijom. Predviđeno je da se ostali, koji dobrovoljno prihvate da budu raspoređeni u jedinice SČP-a, vojno osposobljavaju kao dobrovoljci u okviru vojski RSK i RS, a nezaposleni da konkurišu u VJ ili miliciju na određeno vreme.

Vojislav Šešelj je, užem krugu svojih saradnika, jednom prilikom rekao da je ovim “sistemom” obuhvaćeno oko 80.000 ljudi, a da u roku od 6 do 8 sati mogu okupiti i vojno organizovati oko 30.000. Po oceni autora ovog plana, najveći problem je oružje. Imaju ga malo, uglavnom lako pešadijsko, koje je, kako su istekli, dobro skriveno, a do dodatnog planiraju da dođu preko oficira VJ, svojih istomišljenika, iz vojnih skladišta ili nasilnim putem, odnosno, zauzimanjem skladišta borbenom akcijom.

 “Legalna” vojna organizovanost SČP-a postoji u sastavu regularnih vojski RSK i RS. Ove snage su naoružane i grupisane u čete, odrede i brigade, a glavnina je raspoređena na prostoru Semberije i Majevice. Šuljagić često pominje da imaju 12.000 boraca, mada neki u SRS smatraju da ih nema više od 5.000 do 6.000.

Krajem 1994. godine, pojedini članovi Političkog saveta SRS su se energično zalagali da se sve ove snage grupišu u jednu brigadu lociranu na prostoru Semberije – Višegrad, dovedu u visoku borbenu gotovost u funkciji operativno-taktičke rezerve GŠ Vojske RS i pripreme za brze intervencije na raznim pravcima i ofanzivna dejstva. Ovim snagama bi komandovali isključivo oficiri četničkog opredeljenja, a za delegata-oficira u GŠ VRS predviđen je pukovnik JNA u penziji Manić Milorad. Za sada nam nije poznato da li je odluka za ovo grupisanje usaglašena sa Vrhovnom komandom VRS. Takođe, za sada nam nije poznato da li je i u kojoj meri izvršen razvoj mobilnih četničkih odreda u gradovima Srbije i Crne Gore.

Operativnim radom, radnici ovog Centra nastoje da utvrde u kojoj meri rukovodstvo SRS ima uporište i pozicije među starešinskim kadrom VJ. Prema dosadašnjim saznanjima, Šuljagić je, tokom 1994. godine, boravio na prostorima Užica, Valjeva, Podrinja, Svilajnca i obilazio neka mesta u Vojvodini radi razvoja mobilizacijskog sistema SČP u ilegali i povezivanja oficira, njegovih istomišljenika, iz tamošnjih garnizona VJ sa odabranim i poverljivim ljudima iz redova SČP. S obzirom da je pomenuti plan stručno urađen, za šta je bilo potrebno dobro poznavanje teorije vojne organizacije i sistema mobilizacije, pretpostavka je da je Šuljagić radio plan zajedno sa timom vojnih stručnjaka iz Centra visokih vojnih škola, među kojima ima dosta poznanika i prijatelja. Ekstremisti iz SRS procenjuju da bi uporište mogli imati i u RV i PVO VJ pošto navodno raspolažu saznanjima da među oficirima – pilotima vlada nezadovoljstvo sadašnjim komandnim kadrom.

Šuljagić je, juna 1993. godine, u rad SRS-a uključio i Miloša Dimitrijevića (21), penzionisanog oficira bezbednosti VJ, koji je ubrzo posto i član Političkog saveta SRS. Stekavši Šešeljevo poverenje, koji mu je u cilju “zaštite” dao konspirativno ime Stojan Knežević, Dimitrijević je bio angažovan na sistematizovanju, obradi i analizi podataka iz oblasti politike, ekonomije i vojne problematike, na osnovu kojih je sačinjavao posebne informacije za potrebe predsednika SRS. Do navedenih podataka dolazio je iz neformalnih i uopštenih razgovora sa poznanicima iz Generalštaba VJ, državnih organa i pojedinih političkih partija.

Takođe, na predlog Šuljagića, oktobra 1994. godine, formirana je Radikalna informativna služba (RIS). Odlukom Šešelja, Spasić Božidar (22) je imenovan za njenog rukovodioca. Koristoljubiv i ambiciozan, u želji da se politički afirmiše, Spasić je nastojao da sebe prikaže kao izuzetno obaveštenu osobu sa pozicijama koje dosežu do samog centra bezbednosnog sistema zemlje, iako to ni iz bliza nije odgovaralo istini. Permanentno je nastojao da iskoristi lične, službene i druge veze, posebno sa licima zaposlenim u MUP-u Srbije, kako bi došao do poverljivih podataka i informacija, ali više nije bio u mogućnosti da raspolaže adekvatnim izvorima informacija, niti da dođe u posed bezbednosno interesantnih podataka, što bi na bilo koji način ugrozilo ustavni poredak Srbije. Uz to, on nije uspeo da stekne poverenje ekstremnih pripadnika SRS, a Šešelj je po izlasku iz zatvora, januara 1995. godine, nekoliko puta odbio da se sastane i razgovara sa njim, tako da on sada nije uključen u bilo kakve aktivnosti SRS.

 

Glavni nosioci ekstremističke delatnosti

Šešelj (Nikole) Vojislav, rođen 11. 10. 1954. godine u Sarajevu, Srbin, državljanin SRJ, doktor pravnih nauka, predsednik Srpske radikalne stranke, sa stanom u Beogradu, naselje Batajnica, ulica Posavskih odreda broj 36. USDB Sarajevo je nad Šešeljem, od 1981. do 1983. godine, vodila operativnu obradu zbog delovanja sa pozicija građanske desnice, a CRDB Beograd od 9. 2. 1987. do 2. 6. 1992. godine, zbog ekstremnog srpskog nacionalizma. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-1-23698.

Nikolić (Radomira) Tomislav, rođen 15. 2. 1952. godine u Kragujevcu, Srbin, državljanin SRJ, stalno nastanjen u Kragujevcu, ul. Eli Fincija bb. Potpredsednik je Srpske radikalne stranke i predsednik Političkog saveta SRS. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem PK-2787.

Šuljagić (Mitra) Radosav, rođen 28. 3. 1940. godine u selu Zdravčići, opština Požega, Srbin, državljanin SRJ, penzioner, sa stanom u Beogradu, ul. Koste Racina broj 12. Na predlog Šuljagića, Vojislav Šešelj je, krajem 1993. godine, formirao Politički savet SRS. Vršio je izbor i pridobijao istomišljenike za članove Saveta, a sam je bio zadužen za pitanja odbrane i bezbednost stranke. U to vreme bio je aktivni oficir VJ u činu kapetana bojnog broda, a kao doktor vojnih nauka, i viši naučni istraživač u Institutu za ratnu veštinu u Centru visokih vojnih škola VJ. Penzionisan je 31. 12. 1994. godine. Takođe, na predlog Šuljagića, Šešelj je, aprila 1994. godine, raspustio SČP, a njemu prepustio da izradi plan, organizacioni razvoj i mobilizacijski sistem delovanja četničkih vojnih formacija u ilegali. Kao osoba od posebnog poverenja, od strane Šešelja je zadužen da održava tajnu vezu sa pojedinim visokim oficirima VJ. Bitno utiče na izbor metoda političkog delovanja SRS, naročito u predizbornim aktivnostima. Šuljagić je visokoobrazovan, lukav i prodoran čovek, izuzetno komunikativan, željan afirmacije i samopotvrđivanja. Povezan je sa brojnim aktivnim i penzionisanim visokim oficirima, univerzitetskim profesorima i uglednim ličnostima iz političkog i društvenog života Srbije. Oženjen je Hrvaticom, ali održava više vanbračnih intimnih veza sa ženama na državnim funkcijama, koje koristi i za prikupljanje podataka o stavovima i namerama određenih državnih organa. Zbog neprijateljskog delovanja sa pozicija srpskog ekstremizma, nad njim se, od 17. 2. 1995. godine, vodi operativna obrada. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-1-24166.

Milosavljević (Vojislava) Slavomir, rođen 26. 9. 1930. godine u selu Brodarac, opština Požega, Srbin, državljanin SRJ, profesor Fakulteta političkih nauka u Beogradu, sa stanom u Beogradu, ul. Dobračina 29. Za vreme Drugog svetskog rata, Milosavljević je simpatisao četnički pokret DM i bio povezan sa Božom Miladinovićem, komandantom četničkog korpusa, po čijem uputstvu je, tokom 1945. godine, radio na stvaranju ilegalne pročetničke terorističke organizacije pod nazivom “Organizacija kraljevske borbene omladine”, koja je pripremala atentate na aktiviste KPJ i pripadnike OZN-e. U januaru 1946. godine, kao pripadnik ove organizacije, uhapšen je u Dubrovniku, ali iz predmeta se ne vidi da li je suđen. Tokom 1994. godine, ilegalno je radio na prikupljanju, obradi i analizi raznih bezbednosno interesantnih podataka za potrebe V. Šešelja. Takođe, koristeći se dobijenim saznanjima od lica bliskih zvaničnim organima vlasti u Srbiji, u više navrata davao je Šešelju smernice i uputstva za njegove aktivnosti i javne nastupe. Nakon Šešeljeve odluke da raspusti SČP, Milosavljević je učestvovao u kreiranju i izradi plana, organizacionog razvoja i mobilizacijskog sistema delovanja četničkih vojnih formacija u ilegali. Imajući u vidu moguće političko-bezbedonosne implikacije po odbranu i ustavni poredak Republike Srbije do kojih može doći ovakvom aktivnošću Milosavljevića, nad njim je, 17. 2. 1995. godine, zavedena operativna obrada. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-1-17424.

Dimitrijević (Ilije) Miloš, rođen 3. 8. 1939. godine u Ledincima, opština Novi Sad, Srbin, državljanin SRJ, penzionisani pukovnik VJ, sa stanom u Beogradu, Bulevar JNA broj 128. U službi bezbednosti VJ Dimitrijević je radio od 1969. do 1988. godine. Od oficira bezbednosti puka napredovao je do načelnika analitičkog odeljenja SSNO-a. Od 1988. do 1991. godine, radio je kao nastavnik u Centru visokih vojnih škola VJ. Po izbijanju ratnih sukoba u Hrvatskoj, Dimitrijević je otišao na ratište u svojstvu člana analitičke grupe Štaba vrhovne komande na vukovarsko-baranjskom frontu. Prevremeno je penzionisan 30. 9. 1992. godine. Januara 1995. godine, CRDB Beograd je I OJT u Beogradu protiv njega podneo krivičnu prijavu zbog osnovne sumnje da je počinio krivično delo bavljenja prenošenjem robe preko carinske linije uz izbegavanje mera carinskog nadzora iz člana 179, stav 1 Carinskog zakona SRJ. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem PK-3027.

Panić (Miodraga) Petar, rođen 2. 8. 1966. godine u Beogradu, suvlasnik diskoteke “Arhaik” u Beogradu, sa stanom u Beogradu, ul. Gospodar Jevremova br. 42. Uživa posebno Šešeljevo poverenje. Jedan je od rukovodećih ljudi ekstremno-terorističke grupe koju sačinjavaju uglavnom lica koja su u okviru paravojnih formacija SRS učestvovala u ratnim operacijama na području bivše BiH. Ova grupa bavi se nedozvoljenom trgovinom oružja, eksploziva, municije, razne robe i uterivanjem dugova. Panić je neposredno učestvovao u organizovanju nekih akcija podmetanja eksploziva u objekte na čije vlasnike je vršen pritisak iz političkih razloga, kao i u fizičkom maltretiranju političkih neistomišljenika. CRDB nad njim vodi operativnu obradu, a evidentiran je pod brojem 71-1-24097.

Dražilović (Danila) Zoran, zvani Čiča, rođen je 19. 5. 1947. godine u Ranovcu, opština Petrovac, Srbin, državljanin SRJ, pilot bivše JNA u penziji, sa stanom u Beogradu, Ustanička br. 63. Od početka je uključen u rad SČP-a. Bio je član Centralne otadžbinske uprave SČP-a i član Ratnog štaba SRS. Tokom 1991. godine, radio je na organizovanju i upućivanju pripadnika SČP-a u Borovo Selo i druga mesta u Slavoniji. Nad njim je, od 7. 5. do 19. 11. 1991. godine, vođena operativna obrada. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-1-23882.

Topolac (Bosiljke) Rosvita, rođena 24. 2. 1931. godine u Senjskom Rudniku, opština Despotovac, Srpkinja,  državljanin SRJ, penzioner, sa stanom u Beogradu, ul. Tome Jovanovića br. 6. Rosvita je bila jedan od najbližih Šešeljevih saradnika, zadužena za organizovanje promotivnih skupova i funkcionisanje Gradskog odbora SČP u Beogradu. Bila je predsednik SKK “Sv. Sava”. Maja 1991. godine, u svom stanu, održala je sastanak sa predstavnicima mesnih odbora SRS i sekcije SČP iz Beograda, Obrenovca, Pančeva i Vršca, na kome se dogovaralo o formiranju dobrovoljačkih jedinica od članova SRS. Polovinom 1991. godine, ispred SČP-a kontaktirala je sa generalom Dušanom Pekićem i dr Dragoljubom Bulatom, obojica iz Udruženja Srba iz Hrvatske, i angažovala se oko poslova organizovanja, naoružavanja i upućivanja dobrovoljačkih odreda u Hrvatsku. U tome se nije najbolje snašla, pa joj je sugerisano da se bavi samo organizacijom pomoći za izbeglice iz Hrvatske. Time je bila nezadovoljna, pa je znatno umanjila svoju aktivnost u SČP. Od 7. 5. do 20. 11. 1991. godine, CRDB Beograd je nad njom vodio operativnu obradu. Evidentirana je pod br. 71-1-23881.

Rankić (Živana) Zoran, rođen 1. 8. 1955. godine u Bogatiću, Srbin, državljanin SRJ, sa stanom u Beogradu, Senjačka br. 14. Jedan je od osnivača i najaktivnijih članova SČP. Bio je član Kriznog štaba u svojstvu zamenika komandanta. Aktivno je radio na organizovanju, obučavanju i upućivanju dobrovoljaca u okviru paravojnih formacija. U CRDB Beograd evidentiran je pod brojem PH-208.

 

Mere i radnje RDB preduzete na suzbijanju navedene ekstremističke delatnosti

Tokom operativnog angažovanja na otkrivanju, praćenju, dokumentovanju i presecanju aktivnosti grupe lica čija ekstremističko teroristička delatnost ugrožava ustavni poredak Republike Srbije, operativni radnici CRDB Beograd vodili su ili vode osam operativnih obrada (Šešelj Vojislav, Šuljagić Radosav, Milosavljević Slavomir, Panić Petar, Vuletić Vojin, Topolac Rosvita, Dražilović Zoran, Spasić Božidar) i jednu prethodnu obradu (Vučinić Siniša). Prema njima, a i drugim licima za koje je proverom utvrđeno da su uključena u aktivnost ove grupe ekstremista, primenjivane su skoro sve raspoložive mere i   – stalne i ad hoc mere TKTR, tajno praćenje, tajni pretresi i pretresi, TV, foto i fono dokumentovanje, obavljanje informativnih razgovora, uzimanje izjava po ZKP-u i drugo.

Protiv tri lica (Pavlović Petar, Dimitrijević Miloš i Ilić Milutin) nadležnim tužilaštvima podnete su krivične prijave za krivična dela koja su napred navedena, a izvesna saznanja, do kojih se došlo tokom operativnog rada po ovoj problematici, ustupljena su Resoru javne bezbednosti, kao, na primer, u slučaju Drecun Vukana.

 

Procena daljeg pravca delovanja ekstremista SRS

Nakon ovog pregleda i sistematizovanja saznanja o formiranju i delovanju paravojnih formacija i dobrovoljačkih grupa, neophodno je ukazati na neke momente koji navode na potrebu punog angažovanja RDB. Naime, sve aktivnosti koje su preduzimane u cilju okupljanja i naoružanja pojedinaca ili grupa, predstavljaju radnju krivičnog dela i neophodno je preduzimati odgovarajuće mere i radnje radi presecanja ovakve delatnosti. Ovo tim pre što već postojeće grupe predstavljaju realnu opasnost za pravni poredak i bezbednost zemlje.

Takođe, mora se imati u vidu i činjenica da jezgro ovako formiranih paravojnih jedinica čine pojedinci poznati po kriminalnoj prošlosti, ali i po stranačkoj isključivosti i netolerantnosti, spremni na međustranačke sukobe i obračune u kojima se ne bi prezalo ni od upotrebe oružja. U takvoj situaciji, u slučaju izbijanja sukoba širih razmera, realno je očekivati i mogućnost da pojedinci ili veće grupe ekstremista sa “ratnim iskustvom” pruže oružani otpor pripadnicima milicije što bi izazvalo nesagledive posledice po bezbednost u Beogradu i Srbiji.

Činjenica je da pojedini ekstremisti iz Političkog saveta SRS nastoje da par hiljada dobrovoljaca iz svoje stranke, koji su dobro naoružani i “prekaljeni borci”, a trenutno se bore na ratištu u Bosni, grupišu i lociraju na prostoru Semberija – Višegrad, odnosno u blizini granice Republike Srbije. Ako se uzme u obzir da u poslednje vreme V. Šešelj i drugi ekstremisti iz SRS sve otvorenije napadaju legalnu vlast i predsednika Srbije, uz navedene aktivnosti oko formiranja četničkih jedinica, onda i ovo grupisanje dobrovoljaca uz granicu Srbije može ukazati na rešenost da oni krenu u konačno razračunavanje i preuzimanje vlasti u Srbiji. Doda li se ovome i njihova povezanost sa ekstremistima bliskim rukovodstvu Republike Srpske, koji su u “sukobu” sa predstavnicima vlasti Republike Srbije, unutarstranačke podele i sve izraženije osipanje članstva SRS, kao i nezadovoljstvo pojedinih najbližih Šešeljevih saradnika njegovim “sveukupnim angažovanjem u stranci”, ne isključuje se i mogućnost da Šešelj, koga još uvek bezrezervno podržavaju militaristi i krajnje desni ekstremisti, shvatajući da gubi poziciju i snagu koju je donedavno imao, isprovocira oružani sukob sa organima vlasti u Srbiji, što bi, u krajnjem slučaju, moglo dovesti i do građanskog rata. Brojnost njihovih pristalica nije ni izdaleka kakvom je on predstavlja, ali nije ni zanemarljiva, te je strogo prioritetan zadatak RDB-a blagovremeno presecanje navedene neprijateljske delatnosti.

Fusnote

1) Vidi na str. 13

2) Vuletić (Jakše) Vojin, rođen 6. 4. 1941. godine u selu Kujovo, opština Danilovgrad, umro je 26. 11. 1992. godine. Kao sekretar Centralne otadžbinske uprave bio je jedan od najekstremnijih članova SČP. Nad njim je, od 12. 12. 1990. do 22. 1. 1992. godine, vođena OO po SE. U OE CRDB Beogradu evidentiran je pod brojem 71-1-23859.

3) Đorđević (Ljubomira) Nebojša, zvani Šuca, rođen 9. 5. 1968. godine u Beogradu, Srbin, državljanin SRJ, radnik bez stalnog zaposlenja, nastanjen u Resniku, ul. Jelezovačka 26, opština Rakovica. Bio je jedan od ekstremnijih članova SČP-a. Posle sukoba sa Šešeljem napustio je SČP i prešao u Srpski rojalistički pokret. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7-52368.

4) Mrkajić (Blagote) Vlatko, rođen 23. 11. 1969. godine u Nikšiću, gde je stalno i nastanjen. U vreme dok je bio aktivan član SČP-a, kao “ilegalac” stanovao je u Studentskom gradu u Novom Beogradu. Bio je Šešeljev telohranitelj. Sa nekolicinom članova SČP-a organizovao je tzv. udarnu grupu pod nazivom “Crna ruka”, koja je imala zadatak da se obračunava sa kolebljivcima i neistomišljenicima u svom pokretu. Sada je član Srpskog rojalističkog pokreta. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7- 54255.

5) Ašćerić (Despota) Nedeljko, rođen 19. 7. 1958. godine u mestu Ašćerići, opština Šekovići, Srbin, državljanin SRJ, stalno nastanjen u Novoj Pazovi, ul. Cvije Kukolja br. 71. Bio je jedan od najekstremnijih članova SČP-a. Aprila 91. godine, sa Mrkajićem je u restoranu “Ruski car”, u Beogradu, napao Šešelja i naneo mu lakše telesne povrede. Sada je član Srpskog rojalističkog pokreta. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7-54249.

6) Vučinić (Boška) Siniša, rođen 4. 7. 1967. godine u Trebinju, Crnogorac, državljanin SRJ, sa stanom u Novom Beogradu, ul. Bežanijska br. 42. Kao član SČP-a, 1990. godine formirao je Klub četničke omladine u Novom Beogradu. Po izbijanju ratnih sukoba u RH i BiH, sa Aleksandrom Spasićem i Aleksandrom Filipovićem formirao je dobrovoljačku jedinicu “Dušan Silni”, komandovao je njome i učestvovao u borbama. Zagovara terorizam, etničko čišćenje i nasilnu promenu ustavnog poretka Republike Srbije. Sada je pripadnik Srpskog rojalističkog pokreta. Nad njim se od 15.9.1994. godine vodi PO po SE. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-1-A0797.

7) Tošić (Milosava) Milan, rođen 1. 12. 1963. godine u Šapcu, Srbin, državljanin SRJ, ekonomski tehničar, bez stalnog zaposlenja, sa stanom u Zemunu, Karađorđev trg broj 24. Bio je jedan od najaktivnijih članova SČP-a. Sklon je siledžijskom ponašanju i prekomernom konzumiranju alkoholnih pića. Bavi se švercom razne robe. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-1-11341.

8) Baret Oliver Denis (do 1990. godine zvao se Mujo Bunjaku) rođen 21. 4. 1969. godine u Beogradu, ubijen je avgusta 1994. godine u Novom Beogradu. Od 1990. bio je član SČP-a, blizak saradnik i telohranitelj Vojislava Šešelja. Učestvovao je u poznatom oružanom sukobu meštana Borova Sela sa pripadnicima MUP-a Hrvatske. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7-53597.

9) Drecun (Petra) Vukan, rođen 18. 11. 1960. godine u Surdulici, Srbin, državljanin SRJ, sa stanom u Opovu, ul. Ive Lole Ribara 85. Jedno vreme bio je član SČP-a, a sada Srpskog rojalističkog pokreta. Maja 1991. okupio je grupu dobrovoljaca i sa njima se, u više navrata, borio u RS i RSK. Sumnja se da je septembra 1991. godine, postavio eksplozivnu napravu u “Ruskom caru”. Prema saznanjima dobijenim maja 1993. godine od operativne veze “Igman” (CRDB Vranje), Drecun je nameravao da sa svojom jedinicom iz Bosne dođe u Srbiju sa ciljem da u okolini Surdulice likvidira rukovodeće ljude lokalne vlasti i SPS i “pripremi se za novi front na jugu”. S timu vezi, boravio je u Surdulici i tražio pogodnu lokaciju za smeštaj svoje jedinice, bazu i jatake. Nad njim je CRDB Pančevo vodio PO a u CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7-53726.

10) Vidi na str. 16.

11) Vidi na str. 16

12) Petković (Dušana) Ljubiško, rođen 29. 11. 1952. godine u selu Deronje, opština Odžaci, Srbin, državljanin SRJ, sa stanom u Beogradu, Aleksandra Fleminga br. 22. Bio je potpredsednik SRS i komandant Kriznog štaba SČP. Jedan je od glavnih organizatora stvaranja paravojnih formacija i upućivanja dobrovoljaca na područje RSK. Aktivno je radio na ilegalnoj nabavci oružja, municije i vojne opreme, organizaciji njihovog transporta u Slavoniju, kao i na pronalaženju pogodnih objekata za obuku dobrovoljaca. Nakon sukoba sa Šešeljem, napustio je SRS. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7-53779.

13) Vidi na str. 17.

14) Krklješ (Slobodanke) Jovan, rođen 25. 7. 1969. godine u Beogradu, sa stanom u Novom Beogradu, ulica Palmira Toljatija br. 16/II. Prema našim saznanjima, maja 1991. godine, izvesni ruski državljanin je sa Krklješom ugovorio da mu proda 20 pištolja i nekoliko automata, a jula iste godine bio je angažovan oko nabavke 40 komada automatskog oružja iz Mađarske. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7-53727.

15) Pavlović (Miloja) Petar, rođen 5. 3. 1942. godine u Toponici, opština Žitorađa, Srbin, državljanin SRJ, penzioner, sa stanom u Beogradu, naselje Kaluđerica, ul. Ratka Pavlovića 45. Ranije je živeo i radio u SAD. Januara 1995. godine, protiv njega je podneta krivična prijava zbog osnovane sumnje da je počinio krivično delo bavljenja prenošenjem robe preko carinske linije uz izbegavanje mera carinskog nadzora iz člana 179, st. 1 Carinskog zakon SRJ. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem PK-3028.

16) Galić (Milete) Milan, rođen 11. 1. 1966. godine u Beogradu, sa stanom u Novom Beogradu, Jurija Gagarina 103. Bavi se preprodajom oružja, sredstava veze, a preko majke Vasilije, koja je zaposlena u GSUP-u Beograd, sređuje da pojedina lica, njegovi istomišljenici iz SRS, mimo uobičajene procedure dobiju putne isprave, vozačke dozvole i druga dokumenta. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem PK-2990.

17) Ilić (Milivoja) Milutin, rođen 27. 5. 1969. godine u Beogradu, sa stanom u Bariču, ul. Grobljanska br. 27, op. Obrenovac. Predsednik je opštinskog odbora SRS u Bariču. Protiv njega je podneta krivična prijava zbog krivičnog dela nedozvoljeno držanje oružja ili rasprskavajućih materijala iz člana 229 KZ RS. U OE CRDB Beograd evidentiran je pod brojem 71-7- 13622.

18) Vidi na strani 14.

19) Vidi na strani 14.

20) Vidi na strani 15.

21) Vidi na strani 15.

22) Spasić (Aleksandra) Božidar, rođen 6. 1. 1949. godine, u Čačku, dipl. pravnik, bivši radnik RDB MUP RS, Srbin, drž. SRJ, sa stanom u Beogradu, Dunavski kej br. 15. Zbog kontakata sa licima koja nastupaju sa pozicija SE i koja se bave terorističkom delatnošću i organizovanim kriminalom, nad njim je od 7. 10. 1994. do 21. 3. 1995. godine, vođena OO. U OE CRDB Beograd, evidentiran je pod br. 71-1-24108.

Advertisements